Binnenkort bij uitgeverij Macc:

Lennert Levels – Het broederschap van ridders

DE RIDDERS

Hoofdstuk #7

Lanseloy stapte naar de opening van het rijtuig. Hij stak zijn brutale hoofd naar binnen en sprak neerbuigend: ‘Wat een nietsnut, zeg! Die zit in vol ornaat met kroon en al in zijn sterfbed. We zullen zorgen dat hij niet te lang moet wachten op zijn begrafenis, hij is er al op gekleed, de idioot!’

Xenedeer mompelde: ‘Wacht maar af. We zullen zien wie er hier begraven wordt, idiote hofnar!’ De tovenaar sprong rechtop, nam de teugels en nam weer plaats.

‘De koning moet alleen naar binnen!’ beval de maarschalk.

‘Maar heer! U ziet toch ook wel dat de koning hier niet toe in staat is? Laat me mijn koning tot bij de ophaalbrug brengen! Dan zal de arme oude man uitstappen en kan hij u volgen tot bij uw vorst. Is dit toegestaan, heer Lanseloy?’

De maarschalk was best gecharmeerd door deze woorden.

‘Oké, laat uw verlepte pisbloem maar door tot aan de ophaalbrug!’ antwoordde de zwarte ridder.

Xenedeer nam rustig de teugels en reed de kar dichter tot bij het kasteel. Vader Didderick bewoog amper. Hij zat helemaal in zijn rol als doodzieke koning. Onder zijn mantel verstopte hij het zwaard.

Terwijl de kar voortwaggelde, hadden de ridders minder aandacht voor de twee jonge sluipers. Baldewin en Lennert waren ongezien aan de zijkant van het kasteel geraakt. Er stond een wachter voor de gracht. Normaal zou hij het terrein moeten bewaken door van de ene naar de andere kant te wandelen, maar deze man stond met helm op voor zich uit te staren. Baldewin merkte zelfs dat de ridder aan het slapen was. De wachter hield zijn hoofd naar beneden en steunde op zijn lans. Baldewin floot heel zachtjes. De man werd wakker en vroeg met wazig hoofd: ‘Is er iemand?’

‘Nee hoor, niemand! Slaap maar gerust verder,’ riep Lennert terug.

‘Sst,’ gebaarde Baldewin kwaad, maar Lennert vond het geestig. De wachter was blijkbaar tevreden met het positieve antwoord en sliep verder.

Baldewin kwam uit zijn schuilplaats. Hij zwaaide een stevig touw met daaraan een haak naar de muur van het kasteel. Na enkele pogingen bleef de haak achter een kanteel steken. Lennert hield het touw stevig vast tot hij op zijn tenen stond. Hij nam een grote aanloop en slingerde naar de muur. Met zijn knieën knalde hij tegen de stenen muur. ‘Au, verdorie!’ vloekte de jongen.

Toen hij bijna boven was, paradeerde er een wachter met pijl-en-boog. Lennert bleef even roerloos aan het touw hangen. Baldewin trok een pijl uit zijn lederen rugtas en legde hem op zijn kruisboog. Hij mikte naar de wachter. De pijl raakte de wachter recht in zijn schouder. Die viel neer en kreunde van de pijn.

Snel kroop Lennert naar boven en sprong recht bovenop de gewonde ridder. Hij bokste hem buiten westen en gooide het touw naar Baldewin die nog aan de overkant van de gracht stond te wachten. Baldewin nam een aanloop en probeerde even soepel als zijn jongere broer over de gracht te slingeren. Baldewin was net iets trager en trok zijn been te laat in. Hierdoor gleed zijn rechterbeen door het ijskoude water. ‘Verdorie, rotgracht! Stinkgracht!’ vloekte hij.

Baldewin bengelde tegen de muur. Hij greep het touw stevig beet en klom zonder verdere problemen tot over de muur.

Het was hen gelukt, weliswaar niet zonder slag of stoot, maar beide broers waren onopgemerkt in het kasteel van de vijand geraakt. Ze kwamen even tot rust.

Op de computer wisselde Lenn van wapen. Hij gaf Lennert een sterk zwaard dat hij uit zijn broeksriem trok. Lennert voelde zich gesterkt, hij wist van tovenaar Xenedeer dat zijn toekomst hem door deze nacht zou leiden. Ook Baldewin wist hiervan. Hij keek dan ook nauwlettend toe dat zijn jongere broer niet te zelfverzekerd werd en onnodige risico’s zou nemen.

Tovenaar Xenedeer stopte de kar en probeerde zijn koning te wekken. Didderick speelde zijn rol nog steeds schitterend. Hij opende zijn ogen, alsof hij uren geslapen had. Nogal wankel en mank kroop hij uit het rijtuig. Maarschalk Lanseloy stapte van zijn paard en liet het achter bij een ridder van zijn eigen verwarde leger.

‘Zorg voor mijn zwarte Brutus, jij daar!’ En hij wees naar de eerste de beste ridder die dicht bij hem stond. Dit was duidelijk niet afgesproken, wie over zijn paard zou waken, merkte vader Didderick op. Hij werd ook niet ontmaskerd. Iedereen geloofde blijkbaar dat Didderick de echte koning was.

‘Schiet op, verlepte selder! We moeten naar de koning!’ tierde de maarschalk tegen Didderick. Beide heren wandelden de loopbrug over.

Niet veel later stapten ze samen naar het binnenplein van het kasteel. Vader Didderick mocht niet te opmerkzaam overkomen. Hij probeerde suf en wankel te lopen maar in werkelijkheid begluurde hij alle ontsnappingswegen en wachters. Hij vond het eigenlijk een allegaartje. Het leger was helemaal niet georganiseerd. De wachters stonden niet op post, ze waren of aan het slapen of stonden wat tegen elkaar te kletsen.

AMOR VINCIT OMNIA !

Te koop bij uitgeverij Macc en in alle boekhandels